اگر غير از مالك اشتر، پدرم را كشته بود، براى او مادام قله كوه آبان باقى است ناله و گريه مى‏كردم؛⁽⁵⁴⁾

ولى كشته شدن به دست مالك اشتر كه شيرشيران و يكه سوار جنگاوران سواركار است، عار و ننگ نيست.⁽⁵⁵⁾

به اين ترتيب دختر عمرو با افتخار به قاتل پدرش خوارى قتل پدر را جبران مى‏نمود.

كشته شدن چند جنگجوى دشمن به دست مالك‏

پس از كشته شدن عمرو بن يثربى به دست مالك اشتر ، رزمجويان دشمن در اطراف شتر، از هر سو چشم به شتر دوخته بود، تا به آن آسيب نرسد، و براى گرفتن و نگهدارى زمام شتر، اجتماع و ازدحام مى‏نمودند، در اين بين، پيرى به ميدان آمد و رجز خواند... و مبارز طلبيد. مالك اشتر به سوى او پريد و بر فرق سرش شمشير زد، او همانجا افتاد و كشته شد. بعد از او ابن جفير ازدى به ميدان تاخت و مبارز طلبيد. مالك اشتر به ميدان او رفت و او را نيز كشت. سپس عمير غنوى، و بعد از او عبداللَّه بن عتابو بعد از او جناب بن عمرو راسبى، پياپى به ميدان تاختند. مالك اشتر همه آنها را يكى پس از ديگرى كشت، و به اين ترتيب قهرمانان دشمن، پياپى با شمشير آبدار و بران مالك به هلاكت مى‏رسيدند. ⁽⁵⁶⁾

ضربه مالك بر محمد فرزند طلحه‏

پس از آنها، محمد پسر طلحه به پيش آمد و زمام شتر عايشه را به دست گرفته و آن را بوسيد. عايشه پرسيد: تو كيستى؟

او گفت: من محمد بن طلحه هستم. اى مادرم به من فرمان مى‏دهى كه اجزا سازم!

عايشه گفت: به تو امر مى‏كنم كه بهترين انسانها باشى.

آنگاه محمد زمام شتر را به ديگرى سپرد و به ميدان تاخت و مبارز طلبيد. معركربن حدير يكى از سربازان سپاه على (عليه السلام) به جنگ تو رفت، و به دست او كشته شد. محمد با غرور به طرف شتر بازگشت و مهار شتر را گرفت و بوسيد، سپس بار ديگر به ميدان تاخت و مبارز طلبيد. مالك اشتر چون شيرى كه از كمينگاه خود رها شود، به سوى او جهيد. طلحه ديد، مالك اشتر به جنگ پسرش آمده، خود را سريع نزد پسرش رسانيد و دستش را گرفت و به او گفت: ارجع يا بنى عن هذا الاسد الضارى پسرم! از اين شيرى كه دنبال شكار مى‏گردد، باز گرد.

محمد به سخن پدر اعتنا نكرد و به ميدان مالك اشتر رفت، وقتى كه خود را تحت سيطره نيزه مالك ديد،پا به فرار گذاشت، مالك او را دنبال كرد، تا به او رسيد و ضربه‏اى بر پشت او وارد ساخت، كه او بر اثر اين ضربه به صورت بر زمين افتاد، مالك به بالين او آمد تا گردنش را بزند، محمد التماس عفو كرد و گفت: اى مالك! تو را به ياد خدا مى‏آورم. سپس اين آيه را خواند:حاميم...

مالك اشتر از روى بزرگوارى ، از او (كه زخمى بود) گذشت، و او را بر مركبش سوار نمود و به سوى قومش فرستاد.

او بر اثر آن ضربه شديد، همان روز جان داد. مالك اشتر به پايگاه خود بازگشت و در اين مورد اين اشعار را خواند:

يذكرنى حاميم و الرمح شاجر		فهلا تلا حاميم قبل التقدم
هتكت له بالرمح جيب قميصه		فخر صريعا لليدين و للفم
على غير شى‏ء غير ان ليس تابعا		عليا و من لا يتبع الحق يندم